Σε παρακολουθώ

απλώνεις τα λεπτόβροχα αδιόρατα δίκτυα σου

αφουγκράζομαι

το πλήθος αγνοεί την ουσία της ύπαρξής σου

υπέροχο σε βλέπει χαριτωμένο απολαυστικό

νέκταρ θεωρεί το δηλητήριο που χύνεις.

Δεν είμαι σαν αυτό

σε ξέρω από χρόνια μελετώντας σπάνια βιβλία

σε έχω στο νου μου συλλάβει προτού γεννηθείς.

Κι αν ίσως νιώθεις την απειλητική ύπαρξή μου

και φυλάγεσαι πεισματικά σαν κόρη οφθαλμού

θα κάνω

το σώμα μου τόξο

το χέρι μου βέλος

θα βάλλω

να σε διατρήσω καίρια κατευθείαν στην καρδιά

ακόμα κι αν ενοχλημένο στην τρυφή του εκείνο

στυγνό εμένα αντίστροφα διακρίνει δολοφόνο.