ή

.τις εκράτη τον Σωκράτη;

Αθήνησιν, περί δείλην οψίαν

Κύριε διευθυντά,

Το παρόν, ένα από τα επαρκώς διηνεκή μικρά ερωτήματα ανά τους αιώνες που δεν έχει δυστυχώς πάρει μιά ικανοποιητική απάντηση μέχρι σήμερα, δεν θα αποτολμούσαμε να το προσεγγίσουμε συνολικώς ούτε ασφαλώς να ισχυριστούμε αφελώς ότι καταφέραμε να το απαντήσουμε, ένα ερώτημα που άφησαν, φευ, αναπάντητο ηχηρά μεγαθήρια της παγκόσμιας διανόησης τρίτης κλάσης, μερικά ακόμη και εντελώς, όμως νιώθουμε υποχρεωμένοι να καταθέσουμε μιά καινοφανή φιλοσοφικώς και εξαιρετέα φιλολογικώς, με χρήση των μεθόδων που έχουμε ήδη αναπτύξει σε άλλα κεφάλαια, βαθιά και σημαίνουσα θεωρούμε προσέγγιση.

Διπλή, προσεκτική φιλολογική παρατήρηση και ενδελεχής διαβιβλιογραφική αναδίφηση στις ιστορικώς και γεωγραφικώς διάσπαρτες ανά τους αιώνες και τις ηπείρους, πλήν ασφαλώς Ανταρκτικής, αναφορές σαφώς αποκαλύπτουν ότι, η έως τώρα χαλαρώς μεν επικρατούσα σθεναρώς δε αμυνόμενη, διπλά αγγλογενής και αγγλολαγνής, απάντηση ότι ο Αλκιβιάδης δήθεν εκράτη τον Σωκράτη, που βασίζεται όσο και στηρίζει φυλοσύνδετα υπονοούμενα, πλέον αδυνατεί να απαντήσει τουλάχιστον στα πάρα πολλά φιλολογικά ανάλογα και δυσανάλογα σημαντικά δύο μικρά ερωτήματα:

.ποιός εκράτη τον Ιπποκράτη;

και

.ποιός εκράτη τον Μενεκράτη;

επαρκώς ικανοποιητικά και προκαλεί στον ερωτώμενο διαρκώς αυξανόμενο εσωτερικό αναβρασμό.

Περαιτέρω εννοιολογική ανασύνθεση των δύο τελευταίων ερωτήσεων δείχνει στον έμπειρο νου, ένα δρων και όχι δραττόμενο υποκείμενο και όχι αντίκειμενο, με αυστηρή λανθάνουσα αντιστρομετάθεση δηλαδή του παθητικού στο ενεργητικό δεν εννοούνται είναι ο Ιπποκράτης ή ο Μενεκράτης κρατούμενοι πλην κρατώντες ο μεν ίππον ή ον ή ύλην ο δε μένος ή έννοια. Η συσσωρευμένη εμπειρία των σκεπτικών των απαντήσεων στα δύο τελευταία απλά αυτά ερωτήματα και λεπτοί γλωσσομαθηματικοί αναλογιλογικοί συνδυασμοί δείχνουν ότι η ερώτηση όπως τέθηκε στην αρχή, ταυτοσήμως ισοδυναμεί σε απειροστική ακολουθία και οριακή συνέχεια με την ερώτηση:

.τι εκράτη ο Σωκράτης;

που έχει μια εύκολη ασφαλώς όσο και προφανή απάντηση με ερμητικά δύσκολη ασφαλέστατα όσο και γριφώδη ερμηνεία: σω.

Η έως τώρα εφικτή φιλοσοφική, φιλολογική, γλωσσολογική και ελαφρολαϊκή εξέταση της απάντησης αποδεικνύει αβίαστα τις σύγχρονες πειραματικές μεθόδους ανεπαρκείς και μιά νέα αναδεικνύει νίκη πύρρειο, που στην καθαρά ελαφρολαϊκή της σύνοψη του λίγο γνωστού δεν υστερεί προβυζαντινού σκωπτικού τριπτύχου ευστόχως απαντών απέθανε. Πρακαταρκτικές ανακοινώσεις στα διεθνή fora και κατ’ ιδίαν συζητήσεις με ειδικούς γλωσσοφιλολόγους της Υψίστης εδώ και εκεί, τείνουν να πείσουν προς πολλές ολκής παρερμηνείες και ερμηνείες δύο ευστοχίας αμφιβόλου αναμφίβολα.

Οι μεν εκλαμβάνουν ως σως το σω, της Υψίστης αγγλοφώνου ειδικοί και με πλάγιες υποθετικές αναφορές στην λαϊκή μυκηναϊκή ελληνική, στην ινδοευρωπαϊκή προσανσκριτική και στην νέα μεσαιωνική αγγλοσαξωνική το ερμηνεύουν ως (σ)ζω{μό}ς με καρύκευμα – σάλτσα, αφήνοντας για τον προπάτορα του Σωκράτη αυτόν που και πρώτος ποτέ Σωκράτης εκλήθη, το ευγενές έκτοτε επάγγελμα του μαγείρου – δοκιμαστή - θαλαμηπόλου – παρακειμώμενου – γκουρμέ – γευσιγνώστη, οι δε ως σωθ και σθεναρά άριστο βασιλικό, γνωστικό αστρονόμο – μαθηματικό – αστρολόγο – φερόπτη, τον ταυτόν προπάτορα σταθερά ισχυρίζονται κατά περίπτωση, ως τον Σείριο, τον και πρώτον αστέρα του συνοριακώς γνωστού σωθιακού αιγυπτιακού μυθολογικού κύκλου, της Υψίστης ελληνοφώνου αιγυπτιακά ερμηνεύοντας.

όπερ έδει δείξαι,

netname