Δύσκολη η μέρα σήμερα και η αυριανή ακόμα δυσκολότερη προβλέπεται. Χωρίς τη διάθεση να σηκώσω το κεφάλι μου από το μηχάνημα, έριξα δεξιά τη ματιά μου δίπλα του, πάνω στο γραφείο. Η γνωστή μου ακαταστασία, λες και φταίω εγώ και όχι η καθαρίστρια που καθάρισε αρκετά βιαστικά το πρωί. Περίμενα σε λίγο να με ειδοποιήσουν για τη συνάντηση και δεν είχα καθόλου όρεξη.

Να δουλεύω για αυτούς τόσα χρόνια, από τότε που υπάλληλος ήμουν μόνο εγώ, να δουλεύω ευσυνείδητα, πλήρες ωράριο μετά αργιών και υπερωριών στην αρχή για να μεγαλώσει και να προκόψει αυτή η μικρή εταιρεία υπηρεσιών, να ξεχνάω σαββατοκύριακα και εορτές, μάνα και πατέρα, γυναίκα και παιδί και τώρα ύστερα από πόσα τόσα χρόνια πορείας υπηρεσιών να εισπράττω παράπονα ότι τάχα μας φταίω εγώ που δεν μεγάλωσε αυτή η ακόμα ελλάσσων εταιρεία υπηρεσιών και τα κέρδη είναι μικρά και έχει μόνο εμένα υπάλληλο και δεν είμαι ικανός ούτε μια μικρή εταιρεία υπηρεσιών να βοηθήσω να γίνει μεγαλύτερη, να βγάλει κέρδη αρκετά για να προσλάβει νέους υπαλλήλους, όπως έχει ανάγκη κάθε υγιής εταιρεία για να μεγαλώσει, παραβλέποντας βέβαια πιθανώς ενσυνείδητα πως η κινητήρια δύναμη κάθε μικρής εταιρείας υπηρεσιών, που παλεύει αξιοπρεπώς με ευσυνείδητο υπάλληλο για να μεγαλώσει, δεν είναι οι υπηρεσίες καθαυτές, ο υπάλληλος και η υπηρεσία του, αλλά κυρίως χωρίς άλλη αμφιβολία για μένα και όχι για αυτούς, η ιδέα που κρύβεται πίσω από την μικρή εταιρεία, η ιδέα που επεξεργασμένη εγκεφαλικά με σκακιστική μεγαλοφυία από τους εταίρους, θα δημιουργήσει την ανάγκη εξυπηρέτησης στο εν δυνάμει κοινό, με την εξασφάλιση της ευκολίας και της άνεσης και θα την διαδώσει αυξάνοντας σαν σφαιρικό κύμα τον κύκλο εργασιών της μικρής εταιρείας, απαιτώντας περισσότερους υπαλλήλους και αυξάνοντας τα κέρδη, αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση και η καλύτερη ιδέα δεν θα είχε ίσως θεαματικά καλύτερα των παρόντων αποτελέσματα, χωρίς μείωση του αριθμού των εταίρων πρώτα και ακολούθως αντίστοιχη αύξηση του αριθμού του υπαλλήλου, που θα εκμηδένιζε την ανάγκη υπογραφής ατάκτως, κατά τις ανάγκες, συμβάσεων πρόσληψης εκτάκτων υπαλλήλων, με ό,τι αυτό νοσηρό συνεπάγεται στην λεπτή εταιρική υγεία και κερδοφορία.

Άνοιξα, χωρίς λόγο, το συρτάρι του γραφείου μου, κοίταξα μέσα. Ήξερα αρκούντως ασφαλώς τα περιεχόμενα, πλην όμως μηχανικά έσκυψα να επιβεβαιώσω. Χρόνια τώρα βρίσκω στο εδώ συρτάρι μου στην ίδια θέση τακτοποιημένα όλα αυτά τα απαραίτητα αναλώσιμα σε έναν όποιο υπάλληλο γραφείου. Η ματιά μου προσπέρασε βιαστικά τα τετριμμένα, ράδιο, συνδετήρες και μαρκαδόρους διαρκείας και τρίγωνο και λευκές και έγγραμμες σελίδες και μιά και τίποτα από όλα αυτά δεν μου ήταν χρήσιμο στην παρούσα φάση της εργασίας μου να κλείσω ετοιμάστηκα αποσύροντας το βλέμμα μου το συρτάρι, αλλά το χέρι μου, ασυναίσθητα, χωρίς προηγούμενη ρητή εντολή ενός από τα κέντρα επεξεργασίας παραστάσεων του μυαλού μου κινούμενο αργά ακούμπησε ελαφρά εξερχόμενο από το συρτάρι σε ένα μικρό κουτάκι, χάρτινο κατά την άμεση άποψη του εγκεφάλου μου διαμέσου της αφής, χαλαρά εφαπτόμενο στο κάθετο μπροστινό μεταλλικό εσωτερικό έλασμα του συρταριού του γραφείου μου δυσθέατο για αρκετό ίσως διάστημα, αλλά υπάρχον όπως με ασφάλεια ανέσυρα επιτυχώς από παρατημένες για καιρό μνημοσελίδες, σπίρτα.

Χαμογέλασα.

Εφαρμόζοντας μικρή δύναμη με τον αντίχειρα και τον μέσο στις δύο απέναντι χάρτινες μακριές κάθετες πλευρές του ανασήκωσα το αίτιο του απροσδόκητου για την στιγμή χαμόγελού μου από το συρτάρι τα δύο κύρια για τον σκοπό αυτό δάχτυλα του δεξιού χεριού μου χρησιμοποιώντας, απογειώνοντάς το αέρινα από την θέση του, που ήταν για μένα σαφές πως ήταν στην δεξιά έσω πλευρά του συρταριού του γραφείου μου και μάλιστα στηριγμένο όρθιο στην μία από τις δύο μικρές παράπλευρες επιφάνειες του νοητού ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου που προβαλλόταν τώρα ακριβώς πίσω από τα κλειστά μάτια μου ντυμένο με μιά θολή υπόλευκη χάρτινη επένδυση. Άνοιξα τα μάτια μου όταν υπολόγισα ότι βρίσκονταν μπροστά τους ακριβώς και υλοποιήθηκε με θαυμαστή συμβατότητα σε σχέση με την αδρή νοητική του υπόσταση ικανοποιώντας τις λανθάνουσες ψωροϋπερήφανες άπόψεις μου για την μνήμη μου, λίγο περισσότερο θολό από το αναμενόμενο σίγουρα επειδή η απόστασή του από το πρόσωπό μου ήταν λίγο μικρότερη από την τρέχουσα εστιακή απόσταση των ματιών μου.